من...بچه های ايران..ويک باران پر از ترانه

آن وقت ها که بچه بودم آسمان همیشه آبی بود؛کبوتر ها همیشه سفید بودند ودرخت ها همیشه سبز.<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

همه چیز روشن بود؛خورشید همیشه می درخشید؛باران همیشه می بارید و پرندگان همیشه آواز می خواندند.

آن وقت ها باران می بارید؛آن وقت ها باران تند می بارید.آن وقت ها مردی با اسب در باران می آمد.

آن وقت ها آب آبی بود.

آن وقت ها بابا آب...

آن وقت ها بابا نان...

آن وقت ها رنگ های زندگی زنده تر بودند و خطوط زندگی ساده تر؛درست مثل نقاشی های کتاب فارسی سال های دبستان.ومن هنوز خواب می بینم "حسنک"راوهنوز خوب می بینم "کوکب خانم"را و به تصمیم کبری می اندیشم.گاهی اوقات برای فرزندان ایران که آن وقت ها دست در دست هم بودند دلتنگ میشوم...

راستی نمی دانم هنوز مشعل دهقان فداکار روشنن است یا نه؟...

                                               .

                                               .

                                               .

                                               .

                                               .

                                               .

                                             

حالا هم درست مثل آن روزها هروقت دلم میگیرد باز باران با ترانه را می خوانم

 

(تندیس)

 

/ 27 نظر / 10 بازدید
نمایش نظرات قبلی
فرناز

دلتنگی خيلی چيزه بديه :(

saboor

midooni khode deltangi ziad dard avar nist in ke nemidooni chi dare monfajeret mikone dardesh bishtare,paidar bashi o tavana,dar panhae mehr.

Heaven Searcher

سلام... خوبی وبلاگ رو آپديت کردم و مثل هميشه منتظرم .... موفق باشی

فرشاد

سلام . همه ما، در هر مقطعي و در هر سني، دلمون براي سادگي، شفافيت و صميميت بچگي‌هامون مي‌گيره، اون موقع كه همه خوب بودن، همه مهربون بودن، زندگي برامون چيزي بيشتر از نور، رنگ، بازي و ... نبود. كاش زندگي مثل ضبط صوت، دگمه رو به عقب داشت .... شاد باشي.

لیلی

سلام لطف کردی سر زدی باز باران با ترانه.....

از پشت نقاب

اون روزا ما هم دلی داشتيم ... اون روزا باسه رفتن جونی داشتيم ... باسه موندن جونی داشتيم ... واسه مردن هم جونی داشتيم!!! ... روزگارت بخير و نيکي

نازی

سلام . آن وقتها رنگ آبی برای خود رنگی بود . آن روزها دلی جای کينه نبود . آن روزها کی غريق دريای نفرت نبود . آن روزها عروسک ها هنوز نفس ميکشيدند . آن روزها بادبادک من به ابرها ميرسيد . آن روزها هنوز با چراغ ها غريبه نبوديم . آن روزها هنوز زنده بوديم . . . ببخشيد اگه ناراحت شدی من حرف دلم رو نوشتم .

...

باز باران ... با ترانه .... با گهرهای فراوان ....

shiva

کوچولوی من من يادت نره وقتی که بچه بوديم آرزو داشتيم هر چه زودتر بزرگ شيم. يادت نيست هر روز می رفتيم جلوی آينه تا ببنيم بزرگتر شديم يا نه...اون روزها رو فراموش نکن مطمئن باش عالم بزرگها يه چيز شيرينی داشته که آرزوی زودتر رسيدن بهش رو داشتيم.....

چکامه

سلام، آره، باز باران با ترانه.... يادش به خير، شايدم يه روزی ياد اين روزها را بکنيم، شايد يه روزی حسرت امروز را بخوريم.....